In juni 2006 adviseerde de federatiecommissie de federerende kerkenraad na te denken over de vraag wat voor kerk wij willen zijn. Een pasto­ra­le of missionaire kerk? Een open of ge­slo­ten gemeenschap? Waar zoeken wij naar en hoe willen wij ons onderscheiden? Het is van­zelf­sprekend om deze discussie met de hele gemeente te voeren. Betrokkenheid, saam­ho­rig­heid en draagvlak worden zodoende gestimuleerd.

De vorming van een gefedereerde en straks gefuseerde gemeente houdt een mooie belofte voor de toekomst in. Samengaan van onze drie kerken geeft kansen om een inspirerende ge­meen­te vol nieuwe uitdagingen te ontwikkelen. We werken enthousiast aan een proces van een­­wording en geven vorm aan de protestantse gemeente te Bloemendaal en Overveen. In­tus­sen is de koers ingezet richting fusie tussen Dorpskerk, Vijverwegkerk en Op­stan­dings­kerk. Een kerk­fu­sie kost energie, maar geeft als het goed is ook ener­gie.

Wie zijn wij als kerk?

De kracht van de christelijke gemeente bestaat vanouds uit ge­meen­schaps­zin en zorg en res­pect voor elkaar. De wil om het evan­ge­lie uit te dragen en die boodschap in de praktijk te bren­gen, bindt ons samen. Dat be­te­kent con­creet: aansluiting bij mensen en hun gevoel zoe­ken, daar zijn waar mensen zijn. In dienst­baar en open zijn, hart heb­ben voor mensen, ligt de ziel van onze gemeen­schap. Be­lang­rijk is een sfeer van aanvaarding, ruimte, empathie en tolerantie. Al­leen in een geest van ver­trouwen en liefde kunnen wij zijn wat wij zijn: kerk.

Door de eeuwen heen stond de kerk midden in de samenleving en speelde zij tot in de 20^ste eeuw een grote rol in het maatschappelijke leven. Door de in­di­vi­du­alisering en se­cu­la­risatie is de kerk in een identiteitscrisis geraakt. Oude ze­ker­he­den zijn verdwenen, de be­trok­kenheid is minder geworden en er is een dramatisch leden­ver­lies in de afgelopen 50 jaar opgetreden. De kerk spreekt vooral jongere generaties niet meer aan. Ook onze gemeente heeft te maken met deze landelijke ontwikkeling. Deze situatie nood­zaakt ons een visie te ontwikkelen en de schou­ders eronder te zetten. Onzekerheid en moede­loos­heid zijn be­grij­pe­lij­ke ge­voelens. Wij wil­len daaraan niet toegeven, maar zonder (voor)­oor­de­len na­den­ken over wie wij zijn als christelijke gemeenschap en wat wij voor mensen willen be­te­ke­nen. Waarom haken mensen af, wat mis­sen zij in de kerk? Waarom blij­ven de jongeren weg? Dit zijn onze vragen om we­­gen te zoeken naar nieuwe be­trokkenheid en herlevend en­thou­sias­me. Zo kan de kerk dienstbaar zijn en misschien een ant­woord zijn voor men­sen op zoek naar hou­vast. Zo’n geloofsgemeenschap vraagt om krachtige betrokkenheid van haar vaste leden. ”Ge­lo­ven is een werkwoord” en dat betekent inzet en toewijding. De kerk kan de chris­telijke identi­teit als een uit­daging zien door te luisteren, vra­gen te stellen en met durf te reflecteren over wat ons concreet te doen staat.

Identiteit

Identiteit omschrijven is niet eenvoudig, omdat het een moeilijk grijpbaar be­grip is. Het zit meer in de dingen, dan dat het zich apart laat definiëren. Identiteit is eerder een kwestie van zijn en een manier van leven.

Dit rapport van de identiteitscommissie is een aanzet tot discussie en me­nings­vor­ming. Het om­schrijft wat ons in onze gemeente samenbindt en in­spi­reert en reikt aanbevelingen aan als rich­ting voor de toekomst. Het probeert op bescheiden wijze ant­woor­den te geven hoe wij ons als gemeente kunnen profileren en wat wij belangrijk vin­den. Voor een deel is onze iden­titeit helder, om­dat wij een PKN-gemeente zijn. De ge­za­men­lij­ke protestantse identiteit en haar tradi­ties vormen de fundamenten voor onze belijdende ge­meente.

De beeldspraak van onze gemeente als een levende boom vormt het uitgangspunt. Sterk aan het beeld van ’een boom van een gemeente’ is, dat het een organisch beeld is. Dat wil zeg­­gen dat de verschillende onderdelen nauw met elkaar samenhangen. De groei van de boom hangt af van het samenspel van wortels, stam, takken en bladeren. Een boom, waarvan de stam stevig wortelt en de takken zich uitstrekken om vogels van diverse pluimage te herber­gen. Dat beleven wij als het goed is in de kerk. Het is een kansrijk beeld bij het na­den­ken over de identiteit van ónze gemeente. Een boom is duurzaam en kan te­gen een stootje. Een boom steekt ener­gie in zijn groei en kan niet zonder licht en goede grond. Zo kunnen wij ook in onze ge­meen­te niet(s) zonder elkaar.

De wortels van ons kerk-zijn zijn de God van Israël en de geloofsbelijdenis. De stam staat sym­­bool voor het Woord en de sacramenten, de geloofsgemeenschap en ’geloof, hoop en lief­de’. Wij geven hier­­aan gestalte in het vieren van de eredienst. De takken staan symbool voor het leren, zor­gen, dienen en missionair zijn binnen en buiten de gemeente. Ook staat onze protestantse gemeente gelukkig niet geïsoleerd. Er zijn meer én andere bomen. Samen vormen al die gemeenten en parochies een kleurrijk en gemengd bos.

Identiteit heeft veel te maken met de geest waarin je de dingen doet. Met saamhorigheid, be­trokkenheid, luisteren naar en oog hebben voor elkaar. Kerk zijn betekent ook het horen van ‘een stem uit de oneindigheid’ (M.Nijhoff), het zin­gen van psalmen en gezangen en samen bidden. Ook hierin zien en beleven wij onze identiteit.

Download hier het hele identiteitsrapport van mei 2008 (PDF, 16 pagina's, 190kB).